Otizm, ilk olarak 1943'de Amerikalı bir çocuk psikiyatristi olan Leo Kanner tarafından tanımlanmıştır. Leo Kanner "otizm" ismini, yunanca "kendi" anlamına gelen "autos" kelimesinden esinlenerek kullanmıştır. Kanners'in bu ismi kullanma nedeni, otistik çocukların kendi içlerine kapanık görünmesi, diğer insanlara ilgi göstermemeleri ve onlarla ilişki kurmamalarından kaynaklanır.
Otizm'in uzun yıllar psikolojik etkenlere bağlı olarak ortaya çıktığı sanılmıştır. Bu nedenle anne-baba tutumları acımasızca eleştirilmiştir. Ve nihayetinde 1966 yılında B. Rimland çalışması ile otizmin nörobiyolojik doğasına dikkat çekilmiştir.
Otizmin, yaşamın ilk üç yılında ortaya çıkan ve yaşam boyu devam eden nöropsikiatrik gelişimsel bir sendrom olduğu düşünülmektedir.
|
